สิ่งที่มนุษย์มีมากมายจนเหมือนไม่มีวันหมด นั่นคือ "ความรัก"

แต่ สิ่งที่มนุษย์มีจำกัดจนดูเหมือนว่าเห็นแก่ตัว "นั่นคือความอดทน"

ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่าง ๆ รอบข้างไว้

เพื่อให้รักนั้นยั่งยืน..... แต่ในทิศทางตรงกันข้าม

เมื่อใดที่สิ้น "รัก" เมื่อนั้น "ความอดทน" ก็หามีไม่

สิ่งที่เคยทนได้ก็กลับแปรเปลี่ยนไป

สิ่งที่เคยเห็นดีเห็นชอบกลับกลายเป็นขวางหูขวางตา

ทั้งที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำกับตนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

ท้ายที่สุด "เรา" เป็นฝ่ายทอดทิ้ง "รัก" นั้นให้ต้องจบลง

แต่ยังมีความจริงอีกสิ่งหนึ่ง ที่คนเรามักจะมองข้ามไป

บางครั้งความรักของเราอาจจบลงทั้ง ๆ ที่ความรู้สึก

ยังมีอยู่เต็มหัวใจ เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่ง "ความอดทน" บอกให้เราต้องไป

ทั้ง ๆ ที่ยัง "รัก"

เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บต้องช้ำ

ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง

"การจากไปในวันนี้ เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ในวันข้างหน้า"

อย่างนั้นไม่ใช่หรือ